Behka i Ljuca - Duše satkane od sevdaha


Behka i Ljuca - Duše satkane od sevdaha

Oni su zapravo posljednji autentični tumači sazlijske sevdalinke. Donosili je na starinski, izvoran način. Ona pjevala decenijama, a on kucao uz saz.

Vjerovatno ne bi toliko bilo interesantno da se iz melodija Ljucinog saza i tihe pjesme sevdalinke ne pojavi žena kojom je bio opčinjen

Behka Topčić. Imali su sličnu sudbinu, Igbal Ljuca se rastavio od supruge, a Behka od supruga. Bila je udata za Majčića, harmonikaša s kojim je pjevala. Ali nije mogla odobriti taj malo življi život supruga. Tako je Behka odselila s Vratnika, gdje su živjeli. Žal Asima za svojom Behkom bio je toliki da više nikad nije zasvirao harmoniku.

I Behka i Igbal postadoše ne samo bračni drugovi nego su i svirali po kafana i mehanama da bi goste uveseljavali. Od tog derta znali su se i oni koji su držali kafane i mehane uz akšamluk toliko zanijeti da bi njih slušali ne obraćajući pažnju na goste.

Posebnu atmosferu pravila je Behka. Obučena u bosanske dimije sa jemenijom i pozlaćenim dukatima na glavi, s defom u ruci. Taj bosanski folklor sa sevdalinkom, sazom koji je kucao njen suprug Ljuca, odjeven u bosanskom odijelu s čakširama, privlačio je goste sa svih strana. Bila je to i promocija kako bosanske nošnje tako i same sevdalinke.

Igbal je bio tih i tiho je pjevušio, dok je Behka bila energičnija. Davala je poseban štimung. Bila je zapamćena i po tom svom rumenilu u licu. U Sarajevu su svirali na svim poznatim mjestima, od Kolobare, Babića bašče, Bembaše do restorana koji je otvoren pred Olimpijadu. Tu na čaršiji, prekoputa Sebilja s druge strane, porušene su bile neke radnje i napravi se restoran koji prozvaše Stari grad, koji je bio na dvije etaže. Ta gornja etaža bila je postavljena upravo za njih dvoje.

“Bili su tu divani, a u sredini malo povišena scena, gdje je Behka pjevala, a Ljuca kucao saz, dok su gosti akšamlučili. To je bila velika atrakcija za strance u doba Olimpijade. Uz te stepenice moglo se ući samo uz konzumaciju, a to vam dođe kao karta, i uz nju dobiješ jedno piće - kahvu ili sok”, opisao ih je Mufid Garibija, sarajevski arhitekta i dobar poznavalac historije.

Svirali su, i pjevali stare sazlijske pjesme, godinama, i tako uveseljavali narod širom Bosne.

Jedne prilike su novinari, na početku karijere ovog SAZ-dueta, pitali Behku… ustvari Ljucu, jer je on bio muški član ovog “benda”, šta on misli, kako bi bilo bolje da ih nazivaju… “Ljuca i Behka” ili “Behka i Ljuca”? Behka… ustvari, Ljuca ih je pogledao, nasmijao se, zagladio svoje brkove i rekao: “Mislim da bi bilo puno bolje i ljepše da se zovemo ‘Ljuca i Behka’… ustvari, ‘Behka i Ljuca’! Nekako mi to ljepše zvuči. A,i moja Ljuca… ustvari Behka je žensko i zaslužuje da je njeno ime na početku!”

I ,evo sve do dana današnjeg i nakon mnogo godina Behka i Ljuca su ostali Ljuca i Behka, ustvari… “Behka i Ljuca”. ?
Toliko su bili bliski, da su brzo jedno za drugim preselili na bolji svijet.
- Behka i Ljuca - Pita Fata Halil mejhandžiju - https://youtu.be/KoVEd1k3J6E
- Behka i Ljuca - Star se Ćurčić pomamio - https://youtu.be/zmg3SlNvykg
- Behka i Ljuca - Majka Muju mlada oženila - https://youtu.be/Aqcvoem6G8M